dahil hindi ako marunong gumuhit

hindi ko alam kung ano ang ginawa ko nung bata ako kaya hindi ako natutong gumuhit. natututunan bang gumuhit ng alapaap? ng puno? o baka sadyang talento lang ang pundasyon. pero alam ko na, nung bata pa lang ako, hindi na talga para sa akin ang mga dibuhong iginuhit ng aking imahinasyon. 

kaya nagsulat lang ako, nagsulat nang nagsulat. dahil di ako marunong gumuhit, dahil di ako marunong matuto gumuhit. 

sa nakalipas na mga semestre, kumuha ako ng sandamakmak na mga MPS na sabjek (malikhaing pagsulat sa Filipino) mula sa mga batikan at kapita-pitagang propesor sa unibersidad, kabilang na si Ser Vlad– na mahilig sa mga action figures at usaping libog; si Ser Rene Villanueva– kung saan ang aming bawat pagkikita ay isang ehersisyo kung paano kalimutan ang kahihiyan habang niyuyurak ang iyong pagkatao; at si Ser Romulo Baquiran na mahilig pumasok ng late pero hindi kulang ang oras para bumilog upang matuto at magturuan ng kung paano lumikha ng isang sining na tinawag na pagsusulat. 

ang mga ipopost ko dito sa aking vanity space ay  ilan sa mga naipasa kong sulatin, isang paglalakbay ng aking imahinasyon sa mga bagay na aking naranasan, nararanasan at mararanasan; mga bagay na kinatakutan ko at ngayo'y aking tinakot sa tapang ng aking mga salita sa bawat pagsayaw ng mga daliri sa pagtipa kay qwerty– dahil di ako marunong gumuhit, tinuruan ko ang aking mga kamay ng ibang sining ng papel at lapis– ang sumulat. kahit papano.