pass your paper!!

di ko akalain na ganito pala kahirap magpasa ng papel. ang umupo sa harap ng kompyuter magdamagan at mag-isip. hinahamak ka ng puti at blankong espasyo, nag-aantay na punan mo siya, nag-aantay, habang ikaw rin ay nag-aantay dalawin ka ng sipag at lohika. pero di dumadating, minsan pinipigilan pa. tinatanong ko ang aking sarili, "para saan ba ito?"

para kanino ba ito?

para sa uno? dos? o sige na nga, kahit pa singko. pero para kanino? para kanino ba ang paggawa ng isang papel tungkol sa political preference at voting behavior ng tatlong komunidad sa new york noong 1962? hindi naman 'to maghahapag ng hapunan, hindi naman nito maiibsan ang mga problema sa lipunan, hindi naman nito mapapanatag ang kalooban ng masa. bakit ko pa to gagawin?

ang hirap naman kasi, sa mga taong pilit na pinipinid ang diwa, ang lahat ng bagay ay para sa diploma na lamang." University of the Philippines… BA Communication Research." Tapos magtrabaho daw kami sa mga malalaking kumpanya, makakapag-travel daw kami kung 'yun daw ang tatahakin naming landas.. "i could have never traveled and i could have never seen the world if not for this profession." PROFESSION! kumita ng pera, pera PERA! pero asan ang maglingkod? SERBISYO?? 

wala wala WALA. masisisi mo ba ako kung bakit kahit isang buwan ang binigay na palugit upang tapusing ang descriptive paper na ito ay di ko pa rin siya tinatapos (–> sinimulan ko naman)? masisisi mo ba ako kung nais kong hanapin ang magiging kabuluhan nito sa lipunan, kung ano ang kaya nitong iambag sa masa?

dati hindi ganito kahirap ang magpasa ng isang papel, kasi ngayon alam ko na ang paggawa ng papel, ang pagpuno sa blankong espasyo ng 8.5X11 ay hindi lang paglalaro ng mga salita. ngayon alam ko na.